Kołobrzeg- krótka historia

Historia

Historia ziem należących do gminy Kołobrzeg sięga wczesnego średniowiecza. Już w VI-VII w. w dolinach rzek Parsęty i Dębosznicy powstawały osady dające początek późniejszym grodom. Badania archeologiczne potwierdziły, że w miejscu istniejącej przy ujściu Parsęty osady został wzniesiony w połowie IX wieku gród – kolebka miasta Kołobrzeg – dziś wieś Budzistowo leżąca na terenie gminy (4km od morza).
U progu XI wieku był gród centrum administracyjnym i politycznym dla całego Pomorza; jednym z najliczniejszych miast w Polsce. Świadectwem tego znaczenia było założenie w Kołobrzegu przez Bolesława Chrobrego w 1000 roku biskupstwa. Kontakty handlowe ówczesnego miasta sięgały po Anglię, Gotlandię, Skandynawię, Ruś, Bizancjum. Głównym towarem wywożonym z Kołobrzegu była sól z miejscowych warzelni dając sławę miastu i bogactwo mieszkańcom. Warzelnie zlokalizowane na Wyspie Solnej i prawym brzegu rzeki Parsęty stanowiły integralną część grodu kołobrzeskiego.
Na kartach średniowiecznych pergaminów spotykamy wymienione z nazwy i inne miejscowości gminy jak: Bogucino i Zieleniewo, gdzie znaleziono wczesnośredniowieczne ozdoby pochodzące z importu i srebrne monety; Korzystno, Stary Borek, Grzybowo a także Niekanin, który sławny był dzięki odkryciu tam w 1903 roku urn z wyrobami z brązu datowanymi na VI -VII w. p.n.e.
Okres świetności grodu skończył się w I połowie XII wieku, kiedy to dzięki osadnictwu wokół warzelni (bliżej morza) zaczął tworzyć się nowy ośrodek życia miejskiego – nowe miasto Kołobrzeg (prawa miejskie nadano 23.V.1255r.). Nowe centrum zabrało nie tylko nazwę, ale też stopniowo przejmowało funkcję grodu. Stary Kołobrzeg wyludniał się. Świadectwem istnienia na tym terenia kolebki miasta była utrzymująca się do 1945 roku nazwa – Stare Miasto – którą w 1945r. przemianowano na Budzistowo. Materialnym dowodem jego istnienia jest kościół św. na datowany na 1222 rok – jedyny zabytek architektury wczesnośredniowiecznego Kołobrzegu.
Czasy nowożytne nie były pomyślne dla Ziemi Kołobrzeskiej. Szczególnie tragiczne okazały się skutki wojny 30-letniej (1618-1648), gdyż mocą traktatu kończącego wojnę weszła w skład państwa brandenbursko-pruskiego (w czasie trwania wojny zmarł bezpotomnie ostatni Gryfita-władca Pomorza Zachodniego Bogusław XIV-1637r.). Podkołobrzeskie wsie stały się bazą aprowizacyjną dla zamienionego w twierdzę Kołobrzegu.
Ożywienie gospodarcze nastąpiło dopiero w połowie XIX wieku, kiedy to zaczęto wykorzystywać walory lecznicze morza – wody i klimatu nadmorskiego. Obok reklamowanego wypoczynku w Kołobrzegu, zaczęto dostrzegać uroki cichej, pięknie położonej między morzem, a jeziorem Resko wsi Dźwirzyno.


O pierwszych mieszkańcach tego obszaru niewiele wiadomo. Bagniste, narażone na lotne piaski tereny nie sprzyjały osadnictwu (wzmiankowaną w źródłach z 1280 roku wieś przy ujściu rzeki Stara Rega zasypał piasek!). Tereny na jeziorem skolonizowali w ciągu XIII-XIVw. przybysze z Westwalii. W XV w. osiada była własnością miasta Kołobrzeg. Mieszkańcy wsi trudnili się połowem ryb (a nawet kaczek) oraz uprawą ziemi. Charakter wsi zmienił się w końcu XIX i na początku XXw. kiedy to Dźwirzyno cieszyło się sławą spokojnego, niedrogiego miejsca wypoczynku letniego. Oprócz plaż, wycieczek pieszych zachęcano do wypraw nad jezioro. Za miejsca szczególnie urokliwe uznano pozostałe po rybakach chaty, których ogromne czterospadowe dachy odbijały się w tafli jeziora.
Wydarzenia II wojny światowej przerwały ciąg historii Pomorza. W marcu 1945 roku po ciężkich walkach ziemie te wróciły w granice państwa polskiego.

Komentarze są wyłączone.